Dorische tempels!

Begrip van welke dag het is, is een beetje verdwenen bij mij. Gisteravond, zaterdagavond dus tot 11.30 buiten vertoefd was nog een heerlijk temperatuurtje! Zaten we dus niet onder een Eucalyptus boom maar blijkt er een Mimosa boom tussen te staan. Even de plantnet app van Renee z’n werk laten doen. Ik vond het blad  al wat anders en er zaten zaadpeultjes aan. Ik ga proberen een peultje op te kweken, thuis!?

Onder de Mimosa, dus.

Vanmorgen maar weer op tijd gestart naar Paestum, schreef ik gisteren nog Paestun, fout moet zijn Paestum(driepoot als laatste letter). Op de fiets, het is nl vlakbij 4 km, en een vlak fietspad! Het was goed om vroeg te gaan want het is een open landelijke vlakte met weinig schaduw, dat wordt een warm bezoek. In het midden staan drie bijna perfect bewaard gebleven Dorische tempels, die tot de hoogtepunten van de Griekse bouwkunst worden gerekend. Maar dit is toch Italië zult u zeggen, ja maar Paestum heette vroeger Poseidonia. Door Griekse kolonisten gesticht 6e eeuw v. Chr. vernoemd naar Poseidon (Neptunus) In 273 v. Chr. veroverden de Romeinen Poseidonia en noemde het Paestum. De bevolking werd gedecimeerd door malaria de stad werd geplunderd door de Saracenen in 877. Eeuwenlang lagen de bouwwerken er verlaten bij, tot ze in de 18e eeuw werden herontdekt.

Enorm groot is deze Dorische tempel
Een zeer oude straat

Wij lopen een paar uur over het inmens grote terrein en verbazen ons over zoveel  Griekse oudheid hier in Italië. Het is zeker de moeite van het bezichtigen waard en met een mooi boekje over de vele bouwwerken en hoe het geweest is, keren wij weer richting camping. Natuurlijk eerst nog even koffie gedronken op het terras, waar we zoals gebruikelijk op zondagmorgen een groep wielrenners treffen. Het is echt een internationaal begrip, zondagmorgen wordt er gefietst overal!

Terug op de camping kopje bouillon en broodje, Koos voelt zich niet helemaal oké. Gisteren klaagde hij al over keelpijn, toch maar even een testje doen. Gelukkig zijn we voorbereid en testjes meegenomen! Helaas positief getest, dan blijven we maar even 5 dagen in ons eigen bubble, niet uit eten en rustig aan. We zullen zien, vandaag in ieder geval onze rust genomen, lekker lezen in de schaduw van de Mimosa!

2e Dorische tempel

De grotwoningen van Matera.

De beroemdste grottenstad ter wereld en sinds 1993 UNESCO Werelderfgoed, was in de jaren 50 nog de schandvlek van Italië. Een tufsteenplateau met aan de voet ervan een schaduwrijke kloof, trok al 8000 v. Chr. mensen aan. Permanente bewoning kwam pas in de 6e en 7e eeuw. Italiaanse sassi (grotten nederzettingen) ontstonden in de 11e eeuw. 6 eeuwen later kwam Matera in bezit van het Koninkrijk Napels, werden de bewoners rijker en bouwden een stad op de erboven gelegen vlakte. Zo komt het dat je in stad Matera op het Piazza Vittorio Veneto af kan dalen in een doolhof van trappen en oude straten. Al vroeg waren wij in die stad en liepen naar beneden in alle rust zonder massa’s toeristen. Heel veel trappen daalden wij af en je moet straks ook alles weer naar boven! Het is ongeveer Ferragudo (Portugal) in het kwadraat. We bezoeken een grotwoning en krijgen de Engelse en duidelijke uitleg te horen. Heel interessant, het doet een beetje denken aan Drenthe met de plaggenhutten, Koos had het idee van de binnenschippers van vroeger met bedompte ruimtes met veel kinderen! Deze grotwoningen zijn uitgehakt in de tufsteen, de tufsteen werd ook weer gebruikt om de façade voor de ingang, muurtjes en de vele trappen te maken. De mensen eten en slapen erin, het leven speelde zich verder buiten af. Maar het was er altijd vochtig en kil, ook dieren werden binnen gestald, voor extra warmte. In de jaren 50 van de vorige eeuw woonden er nog steeds mensen in deze vochtige ongezonde grotten. Een schrijver heeft het in de publiciteit gebracht dat dit een onmenselijke woonomgeving was. Zo werd door de overheid verboden nog in de grotten te wonen. Tot in de jaren 70 jongeren ze gingen bewonen. Nu zijn er hostels, B&B’s en 2e huisjes van gemaakt. Het is ook een toeristische trekpleister, dat merkten wij gisteren al. ’s Middags te druk en te warm. Onze camperplaats was er prima plek dichtbij de stad, daardoor konden wij een vroege start maken en in alle stilte genieten van deze stad. Genoeg foto’s maken en geen rijen voor bezienswaardige items. We zagen een kunstenaar die heeft de hele stad in miniatuur gemaakt van tufsteen en in een van de grotwoningen tentoongesteld, ook zijn andere kunstwerken zijn daar te zien. Om 11 uur hadden wij de 10.000 stappen er al op zitten en zochten wij een koffiebar op, de beste van heel Matera want het was er wild druk met de specialiteit van de streek erbij; Croisants met crème en amarenen, heerlijk! Terug naar ons buscampertje dat voor 1.70, 3 uur geparkeerd stond en die Koos met vakmanschap en stuurmanskunst er tussenuit manoevreerde. Paestun is de volgende plaats. Aan de kust, maar er is ook wat Romeins erfgoed te zien. 200km noordelijker en daar moeten we toch naartoe, we gaan van de wreef langzaam naar het scheenbeen. We verlaten Matera en gaan over de autoweg met vele wegwerkzaambeden. We zijn geloof ik wel 20 keer van baan verwisseld! Eenmaal door een tunnel was ook weer een wegomleiding, daar misten we de goede, gevolg een half uur zoeken voor je op de route zit. Aangekomen een prima plek onder de Eucalyptus in de schaduw. We lopen nog even naar zee, nemen een duik in het veel koudere zeewater aan deze kant. Vanavond nog een zonsondergang vastleggen en die van Koos is de mooiste!

Grotwoning
Façade van de grotwoningen
Trappen en oude straten van Matera

De Maestri in Primitivo wijnen!

Lange tijd diende de wijn uit Puglia alleen als tafelwijn of werd deze wijn gebruikt om te versnijden. Maar langzamerhand heeft men oog gekregen voor het potentieel van inheemse wijnranken en worden er eigen wijnen geproduceerd. Aan deze ontwikkeling heeft de wijncoöperatie in Manduria een belangrijke bijdrage geleverd. Wij gaan vandaag een kijkje nemen bij deze coöperatie waar zo’n 400 leden bij zijn aangesloten en over 900 ha aan wijngaarden beschikken. Alle aangesloten wijnboeren hebben ook de titel “Maestri in Primitivo” Over de binnenwegen en langs de vele wijngaarden, bereiken wij Manduria en vinden even later de wijncoöperatie. Wij parkeren de bus en gaan naar binnen. Een prachtige Cantina waar het een drukte van belang is, bij het proeven en kopen van allerlei wijnen. We worden al gauw aangesproken en worden geholpen door een Engelssprekende dame die zeer deskundig is! We proeven samen één glas omdat Koos als bob, voor de lunch het alcoholpercentage niet teveel kan laten oplopen. We hebben onze keuze gemaakt voor een wat jonge wijn en met een paar doosjes Primitivo verlaten wij de wijnboer! Zelfs de localen halen hier hun wijntjes getuigen de 5 liter jerrycans die werden gevuld! Dat werd vroeger door broer Jan ook nog wel eens gedaan, om vervolgens heerlijke bottelavonden te organiseren! De weg vervolgen we naar Matera waar we de grotten willen gaan bekijken. We willen parkeren in de parkeergarage in de stad, maar de bochten zijn zo krap dat zelfs een Austin mini 2 keer moest steken om de bocht te nemen. Wij liepen klem en een krasje op de zijkant op, toen bleek dat we ook de sleutel in de auto moesten achterlaten, zijn we rechtsomkeer gegaan. Grote kans dat er nog meer schade zou zijn. Op naar een camper plek, er zijn er genoeg hier maar welke is goed voor een buscamper? We kiezen voor een Agritourismo, Masseria del Pantaleone en daar kiezen meer busjes voor, 7 stuks staan er hier op een rij, alle nationaliteiten! Frans, Duits, Zwitsers, Canadees, Nederlanders een mooi gezelschap om bij te horen. Morgen gaan we de grotten van Matera bekijken!

De wijn coöperatie
Jerrycan volgetankt met wijn
Een neus voor goede wijn!

Kale polis “de mooie stad”

Gallipoli, de in zee zwemmende stad, de oude Grieken zagen al in, dat het slechts door een kanaal van het vasteland gescheiden eiland, een ideale plek was voor een haven en dus stichtten ze kale polis “de mooie stad”. Wij gaan op de fiets naar die stad. Je ziet echt dat de stad een eiland is, rondom ommuurd en een smalle verbinding met het vaste land. Na een enorme opbloei in de 17e eeuw werd de stad op het eiland te klein en week men uit naar het vasteland, waar een nieuwe stad ontstond. Wij gaan natuurlijk naar de oude stad. Vandaag even geen kathedralen, maar we gaan ondergronds in de oude stad waar olijfmolens staan. Frantoio de Palazzo Granafrei, deze molen bestaat uit 2 halachtige ruimtes van ongeveer 200 m2 die ooit met de hand uit de rotsen werden gehouwen! Het harde gesteente had het voordeel dat het genoeg weerstand bood voor de loodzware oliepersen en de constante temperatuur, wat voor de olijven goed was. Tegenwoordig gebruiken we olijfolie uitsluitend in de keuken. Vóórdat de petroleum bestond, dienden kaarsen en olielampen als lichtbron. Puglia stond in de 17e/18e eeuw bekend om zijn hoogwaardige lampolie die werd gewonnen uit olijven! Men had olijven lange tijd opgeslagen waardoor de zuurgraad hoog werd en die zorgde er weer voor een goede brandbaarheid! De stad met de beste olieproductie was Gallipoli. De haven was dichtbij en in de hoogtij dagen voeren er 35 schepen per dag uit met vaten lampolie uit Gallipoli! Het was slecht werk zo onder de grond zelfs de muilezels zagen geen daglicht! Wij waren er binnen en het was er heerlijk koel, maar Koos kon nauwelijks rechtop lopen en het idee dat je er 6 maanden moet werken! Maar wij hebben wel een indruk gekregen van een ondergrondse perserij.

De oude stad Gallipoli
Ondergrondse olijfmolens
Koos kon net staan, zonder het hoofd te stoten.

Weer bovengronds was de warmte weer voelbaar, we slenteren wat door de smalle straatjes maar houden het weer in de gaten. Er dreigt onweer, gisteren al maar dat wisten we net te ontkomen. Vandaag is dat niet gelukt, de bui is losgebarsten na twee weken warmte! Gelukkig waren wij op tijd bij de buscamper. Nu is het wachten op de autoband kunnen we morgen weer verder. Stipt op de afgesproken tijd kwam de man met de autoband en voor €30 hebben we dit probleem weer tot een goed eind gebracht. Morgen weer “in viaggio!”

Halverwege en helemaal onderin de hak!

Vandaag zijn we twee en halve week onderweg én we zijn op de uiterste punt van de hak! Capo Santa Maria di Leuca! Wat hebben we al veel gezien en meegemaakt, zo ook weer vandaag! Ons eerste rit ging tot Otranto, eigenlijk hadden we deze kustweg met de fiets willen doen, maar 56km en dan nog terug naar de plek waar de bus staat is teveel, deze kustweg leent zich ervoor om te fietsen. Bus toch maar genomen, bij Otranto was parkeren geen probleem of toch wel, zoals later zou blijken? Otranto is de “Poort naar de Oriënt, slecht 80 km van Albanië gescheiden door de zee. De beschutte ligging bracht kolonisten uit Griekenland en later Romeinen, die er een haven  stichtten. . Aan de bloei kwam in 1480 een einde, toen de Turken onder Ahmed Pasha, Otranto overvielen. Het schijnt dat er bij die gelegenheid 800 inwoners zijn onthoofd omdat ze weigerden het christelijke geloof af te zweren! Het lijkt erop dat de geschiedenis zich herhaald ( doet IS niet hetzelfde?)

Mozaïekvloer

Maar waarvoor we naar Otranto willen is een mooi vloermozaiek van 800m² met allerlei taferelen uit het oude testament. Het best behouden vloermozaiek van heel Puglia en dat is te vinden in de Basilica. Deze basiliek is vrij te bezichtigen en je mag er zelfs  over een deel van vloer lopen en foto’s maken! Het bizarre dat de Capelle dei Martiri, die Ferdinand de 1e, liet inrichten voor al de martelaren, onder het altaar het hakblok waarop zij zijn onthoofd, geplaatst heeft. We verlaten de kathedraal doen wat boodschappen bij een supermarktje oude stijl, zeer goedkoop én met véél plastic zakjes! We vervolgen onze route langs de kust, links de Adriatische zee en rechts olijfbomen, alhoewel ze zien er hier slecht uit, ze lijken veel dood hout te hebben maar aan de onderzijde begint gewoon jong groen weer een boom te vormen, stuk verderop zijn alle dode takken afgezaagd en zie je de olijfboom weer opleven. Tijdens deze rit over de kustweg komen we ook veel fietsers tegen, personen met bepakte fietsen! Daar worden wij blij van, zie je wel een echte fietsroute is dit, op de hak fietsen! Maar als we een groep van zo’n 30 fietsers met fietstassen zien denken wij; dat doe je toch niet met zo’n grote groep!?

Lekke band van de parkeerplaats?

Als het lunchtijd wordt zien we een parkeerplek met uitzicht op zee, xetten de bus neer en verorberen een heerlijk stuk brood, als ik naast het voorwiel zittend opmerk dat die band wel erg zacht lijkt. Dat lijkt niet alleen zo, dat is zo en ik zie ook dat er een enorme kop van spijker oid in steekt. Als Koos deze probeert los te maken, ontsnapt de lucht! Oeps hier is een probleem dat getackeld dient te worden. Gelukkig was er een beetje schaduw en met veel krachtsinspanning van Koos is het wiel verwisseld voor het reservewiel! Verder gaat de route, langs de kust maar soms is de weg geblokkeerd en omleidingen doen ze hier niet aan. Zoek het zelf maar uit! Wij komen er wel maar ik denk aan die arme fietsers die hele stukken moeten omfietsen. Uiteindelijk komen we bij de uiterste punt waar ook een camperplaats is, voor € 20 kan je hier staan, kaal geen schaduw niets voor ons. We zien de vuurtoren die haar licht over de Adriatische zee en de Ionische zee laat gaan. Wij gaan langs de andere kant stukje omhoog tot aan Galipoli waar we een camping opzoeken. Behulpzame medewerkers van de camping hebben een automonteur gebeld, die kwam kijken en hij dacht het op de camping te repareren. Later kwam hij daarvan terug, haalde het wiel op en nam hem mee. Domani is hij klaar, zelfde tijd! Dus morgen nog een sleutel dag. Weer een woord geleerd DOMANI. MORGEN!

Vuurtoren
2 zeeën

Lecce, het Florence van het zuiden.

Heerlijk weer deze morgen, om op de fiets te stappen, met de wind in de rug gaan we richting Lecce dat iets hoger ligt. Beetje bergop maar dat is met de wind mee een eitje. Zitten even later in het centrum van de oude stad aan de koffie. Fietsen gestald op de vele parkeerplekken hier. Lecce is een studentenstad en jonge mensen fietsen hier kriskras door de stad. We gaan wandelend de stad verkennen en het is een mooie compacte stad, als we terug zijn zien we dat we 8000 stappen hebben, in Venetië waren dat er 18000! Dat zegt alles. Piazza Sant’Oronzo starten wij, een grote Romeinse zuil die wordt gekroond door de stadspatroon Sant’Oronzo die Lecce 1656 zou hebben gevrijwaard van de pest, zou dat nu ook met corona zijn gebeurd? Deze zuil stond oorspronkelijk in Brindisi en markeerde het einde van de via Appia, maar nadat ze bij een aardbeving was omgevallen werd ze in de 17e eeuw aan Lecce geschonken. Daarbij ligt het Romeinse Amfitheater uit de 2e eeuw in de jaren 30 werd een kwart blootgelegd!

Amfitheater met de zuil op de achtergrond.

Piazza del Duomo is het volgende plein, deze kathedraal werd in de 17e eeuw vervangen door een nieuwe kathedraal in barokke stijl. Naast de dom een enorme klokkentoren van 68 ‘m hoog met een lift kun je naar boven. We hebben een combitickets gekocht voor de verschillende kerken, maar dan valt de lift naar boven, er net weer buiten.

De klokkentoren
Duomo

We zien veel, maar een van de barokjuwelen waar Lecce bekent om is, is de Basilica Di Sante Croce. Deze kerk, van de celestijnen een onderorde van de benedictijnen, werd de bouw in de 16e eeuw gestart en pas 150 jaar later voltooid. Het bovenste deel van de façade heeft de vorm van een barok vormgegeven kroon, symbool van de overwinning op de Turken. We wandelen heerlijk door de mooie straten en drinken een verfrissende cocktail (zonder alcohol) en ontdekken toch iets speciaals van deze stad, de “cartapesta” als kunstobject, wordt hier veel gemaakt en verkocht! Papier-maché, goedkoop om te maken is licht en sterk en is hier tot ware kunst verheven. We zien grote standbeelden tot heel kleine figuurtjes en alles daartussen.

Basilica Di Sante Croce
Prachtig en verfrissend zo’n cocktail.
Cartapesta, allemaal papier-maché
Cartapesta

Bij het verlaten van de stad, kiest de MIO van Koos een heel andere route en verlaten we de stad via de porta de Napels, met de prachtige oleanders, dat zijn hier gewoon bomen.

Porta Napoli

De terugweg tegenwind en volgens onze beleving weinig afdaling, maar ook al gaat de weg naar beneden, is het zwaarder door de warmte! Daarom een verfrissende duik in de Adriatische zee en de buitendouche tot besluit zijn we weer fris voor het diner zo dadelijk! Heerlijk gegeten bij het restaurant van de camping, met veel jonge italianen, die hun best doen om het vak te leren! Dat valt niet mee, Engels spreken en een fles wijn goed ontkurken! Maar ze doen hun best, daar gaat het om!

De zon komt op en gaat onder!

Vandaag even een klein stukje terug, want je moet een beetje doseren. Vandaag Trulli bekijken en dat kun je het beste in het Valle d’Itria doen. Trulli zijn ronde huisjes op het platteland, om het land te bewerken werden de stenen uit de grond gehaald en op elkaar gestapeld, daar maakten men huisjes van en woonden de boeren in. De promotor van het bouwen op deze manier, was volgens een mooi verhaal, of was het boerenslimheid, een graaf in Puglia die in de 17e eeuw geen belasting wilde betalen aan het hof van Napels voor het bouwen van een huis. Deze huizen van gestapelde stenen zonder cement, konden worden afgebroken en elders worden opgebouwd. We starten in Alberobello en zien al gauw een Trullo, ook hier is het meervoud Trulli (net als bij Lido en Lidi) . We proberen een parkeerplaats, net een maatje  te groot voor ons busje, maar ja er was een supermarkt tegenover voor onze inkopen, wat ook nodig was. De chef van de supermarkt vertelde dat het alleen voor autobussen was, maar sprak geen woord Engels, maar telkens is er wel iemand in de buurt die dat wel doet. Deze jongedame die erbij gehaald werd, legde het ons uit, druk bij de uitrit op de SOS knop en de Politie vertelt wat te doen, die politie op afstand, sprak ook weinig Engels en drukte snel op afstand, de slagboom omhoog! We konden verder dan maar richting Martina Franca, ook hier een parkeerprobleem, maar nu met betalen een kwartier geprobeerd, ons nummerbord moest 16 cents betalen, maar geen munt was er in te krijgen, ook pincard lukte niet. De Engelsman die het ook probeerde had ook geen succes, vroeg het aan de volgende, een Italiaan, die sprak alleen weer zijn moerstaal! We zijn allemaal van goede wil, maar soms werkt het niet mee. Gelukkig hebben we genoeg Trulli gezien, niet helemaal van binnen en zeker niet in overnacht wat ook kan. De meest luxe soort van Agritourismo, kan dus ook in een trullo bevinden, een zogenaamde Masseria, een herenboerderij voorzien van veel ouderwetse luxe meestal op de mooiste locaties gelegen, met daarbij veel streekproducten. In Spanje heten zulke hotels of huizen een  Parador en in Portugal, Pousadas, meen ik me te herinneren.

Genoeg Trulli gezien, oude en nieuw gemaakte.
En de meest luxe soort, een Masseria!

We gaan door naar Brindisi, daar is niet zoveel historie maar er is wel een haven en… ja hoor Koos weet hem weer feilloos te vinden. We kijken even naar de bootjes en een marineschip. De haven heeft de vorm van een soort hertengewei. Nog een weetje; de beroemde “Via Appia” loopt van Rome tot in  Brindisi!

Brindisi

Wij gaan nog een stukje zuidelijker maar wel aan de kust, wij die niet van strandcamping houden, voor de 2e keer op zo’n soort camping, maar ook hier geldt weer, waar schaarste is moet je je eisen bijstellen. Hier op de hak van de laars zijn er weinig te vinden. Deze heeft onze goedkeuring gekregen, is wel heel groot met alle toeters en bellen en veel bungalows en luxe safari tenten. De kampeerders staan toch een beetje bij elkaar. Eenmaal gesetteld even naar zee gelopen en pootje gebaad. Er zat een lifegard op een stoeltje met zijn telefoon te spelen en de rode vlag was gehesen! Dat betekent gevaarlijk zwemwater, we hebben heerlijk met de voeten in het water gestaan en dat was ook zeer verfrissend. Daarna even onder de buitendouche en we waren weer okselfris voor het avondmaal! Na het eten komt Koos met de melding om 8.14 uur gaat de zon onder, even kijken? In 5 min. bij het strand jammer een heel klein rood stipje nog te zien helemaal aan de zijkant! Morgenavond een herkansing, we blijven hier om morgen Lecce te bezoeken met de fiets. Een fietstocht van 18 km met één stevige klim. Lecce wordt ook wel het Florence van het zuiden genoemd, we zijn benieuwd.

Een witte en warme Pinksteren

Nog even een detail over Sint Nicolaas in Bari. Wanneer wordt deze heilige nu herdacht 9 mei of 6 december? Dat is natuurlijk 6 december de sterfdatum, met de cadeautjes voor kinderen, ook hier! Sint Nicolaas was de beschermheilige van zeelieden, bakkers, kooplieden maar vooral kinderen. Hij is gestorven in Myra (Turkije) hoe kwamen zijn beenderen dan in Bari terecht? Dat is een vorm van vroege “stadsmarketing” van Bari. De namen van 70 zee- en kooplieden staan vermeld 62 kwamen uit Bari, deze mannen zeilden naar Myra gingen naar het graf, ontvreemden de beenderen en gingen er vandoor, nog voordat alarm geslagen was. De bemanning, met kostbare lading bereikten de haven van Bari op 9 mei 1087, eindelijk was ook Bari net als andere havensteden in het bezit van belangrijke relikwieën en kon het een bedevaartsoord worden! Vandaar 9 mei die processies van Sint Nicolaas!

Foto uit het boek, 9mei de processie
Olijfboomgaarden
Dolmen Di Montalbano

Vandaag 1e pinksterdag gaan we op de fiets, ons onafscheidelijke boekje geeft een tocht op, langs de olijfboomgaarden. Ondanks de 35 graden goed te doen met weinig hoogteverschil en zelfs fietspaden met rustplaatsen met bankjes. De rit gaat naar de Dolmen Di Montalbano, niet zo groot als die van gisteren maar de tocht langs die prachtige oude olijfbomen maakt veel goed. Het laatste stuk naar Ostuni is het zwaarst met de hete middagzon en lege benen de berg op waar in het centrum vol staat met parasols en drinken en eten! Heerlijk, even bijkomen in schaduw en genieten van een heerlijke lunch. Op de Piazza della Liberta staat het beeld van de stadspatroon Sant’Oronzo. De hele stad is wit, niet alleen de huizen maar ook alle muurtjes en trappen. We fietsten door de hoofdstraat en zagen elke 15 meter een zijstraatje met witte traptreden naar een hoger gelegen gedeelte van de stad. Vanuit die hooggelegen stad kijk je over de olijfbomen zo naar de Adriatische zee. Wij dalen makkelijk af naar de camping  die daartussen ligt, met behulp van de GPS, want de MIO van Koos weet de weg wel te vinden naar een stad of dorp, maar retour naar beginpunt lukt niet! Gelukkig biedt de GPS uitkomst. De camping uit de Acsi campinggids is er een die we zeker geen 5 sterren geven, er is  hier veel te verbeteren, neem alleen al de kranen die slecht op één punt drinkbaar water geven!! Maar gelukkig zijn wij morgen weer weg en waar schaarste is, neem je met minder genoegen.

Onderweg zien we ook een zgn. Trullo maar morgen staat dat op het programma, je moet de toeristische hoogtepunten ook een beetje doseren! Beter voor mijn blog!

Ostuni (citta blanca)
Piazza della Liberta

Van de Dolmen en Schrijnen

Vandaag richting Bari, op naar Sint Nicolaas. Maar eerst gaan we richting de Dolmen van Chianca, Unesco werelderfgoed sinds 2010 en maar 11 km vanwaar we starten. De wegen in Zuid Italië zijn slecht maar dit was erg! We zijn tussen de prachtige olijfboomgaarden met eeuwenoude olijfbomen gereden of meer gehobbeld. De Dolmen zijn van 1800 tot 1400 jaar v. Chr. en 1909 ontdekt. De graven zijn 10 meter lang. Wij stopten bij een parkeerplaats en ik dacht, is er nog zo’n dwaas die de slechtste wegen trotseert om historie te kunnen bekijken. Het was een toeristen echtpaar van de andere kant van de aardbol op zoek naar de historie. Zij kwam uit Australië en hij was een Canadees en het echtpaar was vertrokken uit Perth en gisteren geland op Bari airport voor een 5weekse tour door Italië. En geschiedenis hoort daarbij, dat heb je als Australiër niet, weten wij uit ervaring. We hadden een leuke conversatie met elkaar en wensten elkaar een fijne reis toe. Op naar Bari om te kijken of we een vergelijking van Sint Nicolaas de Pelgrim konden maken.

In Bari was het een drukte van belang, veel auto’s in de warme stad en dat raast links en rechts aan je voorbij. Het valt ons op hoe weinig strepen hier op de wegen staan, wel makkelijk voor de verdeling over de banen, zowel links en rechts veranderd dat geregeld. Wij reden natuurlijk richting haven en daar bleek een parkeergarage, wij rijden de bus moeiteloos naar binnen, 2.10 is de juiste hoogte en voor 4 euro staan wij de komende uren in het hart van de stad. We lopen de eerste kathedraal binnen, dat blijkt San Sabino te zijn en daar is een trouwdienst aan de gang. Een volledig in uniform stekende bruidegom met een mooie bruid en achterin de kerk zitten zijn collega’s in vol ornaat! Een mooie kerk met een crypte die we ook mogen bekijken, zelfs foto’s kunnen maken van de fresco’s. De straten van Bari zijn hier smal en vol met de gebruikelijke souvenirs en Senegalezen met armbandjes en kraaltjes en brillen! Door naar Sint Nicolaas en zijn Basiliek en ook die vinden we, Koos (als brielse Sinterklaas}  poseert zich naast het standbeeld van Sint Nicolaas en ze zijn vereeuwigd!

Bruidspaar
De collega’s
Koos naast het standbeeld van Sint Nicolaas
Processiebeeld
Basiliek Sint Nicolaas

Voor de kerk een drukte van belang, ook hier een trouwerij, net klaar! Een luid gejuich gaat op als het bruidspaar naar buiten komt. Wij gaan snel naar binnen en bekijken deze Basiliek van onder naar boven. Ook hier wat plaatjes kunnen maken en telkens verbazen wij ons over de pracht en praal die in kerken zit hoeveel geld mag verering van heiligen kosten? Ging dat allemaal ten koste van de arme bevolking? We zien het beeld van Sint Nicolaas wat gemaakt is door een Russische kunstenaar in opdracht van de Russische regering en aan Bari is geschonken. Op  9 mei wordt het beeld in processie door de stad aan boord van een, door loting aangewezen vissersschip, gebracht en rondgevaren. We gaan naar de crypte waarde beenderen van de heilige Nicolaas in een schrijn bewaard worden. Zo ronden wij een dagje graven bezoek af! Welke de mooiste kerk is, die van Trani of Bari kunnen wij niet bepalen, deze keuze mag uzelf bepalen.

Pelgrims, waren de toeristen van vroeger.

Pelgrimeren is van alle tijden, vroeger waren dat de kruisvaarders, later hadden we bedevaartgangers, pelgrims waren we zelf al eens toen we naar Santiago de Compostella en Rome gingen fietsen. Onze ouders gingen op bedevaart, bv naar DenBriel. Maar hier wil ik het verhaal van Nicolaas de Pelgrim vertellen. Vandaag op de fiets naar Trani, er voert zelfs een fietspad mooi langs de kust, wat we kunnen nemen! Komen na 17 km. zo bij de prachtige ronde haven uit, hoe kan het anders met Koos die voorop fietst, bootjes die de verse vis aan wal brengen en even later gelijk verhandelen. De nodige terrasjes, waar we eerst een heerlijke koffie nuttigen. Maar wij willen vandaag naar de Cattedrale San Nicolaas Pellegrino. Aangezien Trani ook een belangrijke stad was voor handel en kruistochten in vroeger tijden, was het de concurrent van Bari. Toen de beenderen van de heilige Nicolaas uit Myra in Bari waren gebracht, leverde dat enorme pelgrimstromen en economische groei op, voor Bari. Tot op 18mei 1094 een Griekse pelgrim genaamd Nicolaas met op zijn schouders een kruis verscheen en op de trappen van de toenmalige Kathedraal ineen zeeg. Trani liet die kans niet schieten 3 jaar later werd Nicolaas de pelgrim heilig verklaard. Er werd een nieuwe Kathedraal gebouwd die groter en mooier was dan die in Bari. Ze hadden succes, Nicolaas de Pelgrim kreeg een Kathedraal die de ” koningin der kathedralen” werd genoemd. De beenderen van ” Nicolaas de Pelgrim” liggen in deze kerk, die ook hier weer bestaat uit een boven én onderkerk. Wij hebben niet alles kunnen zien van deze Kathedraal, aangezien de restauratie in volle gang is, maar mooi is het zeker zo vlak aan zee en haven van Trani. Naast de Kathedraal staat ook nog een kasteel, die ook al volledig gerestaureerd is.

Trani heeft nu geen echte pelgrims meer, maar de toeristen van nu, nemen die rol moeiteloos over en de stad vaart er wel bij. Terug op de fiets en onderweg kom je genoeg terrassen tegen om de dorst te lessen of om de honger te stillen. Zodat ook de omgeving van de stad meedoet in de economische vooruitgang. Bij de camping is een zwembad wat ook enigszins commercieel is. Als je een kaartje koopt bij de receptie is de vraag: met zonnebed, of parasol. Alleen voor het zwemmen, ga je hier niet naar het zwembad, Italianen kunnen ook nauwelijks zwemmen, lijkt het, maar het zijn echte zonaanbidders! Eigenlijk was ook een badmuts verplicht, daar hebben ze maar niets over gezegd want dan was ik weggelopen zonder kaartje! Dat had teveel geld gescheeld! Zo commercieel zijn ze ook hier nog! Morgen gaan we naar Bari, waar de beenderen van Sint Nicolaas liggen, wordt het dan een pelgrimage van Sinterklaas bezoekt Sint Nicolaas of zijn we gewoon toerist?

Fietspad
Koos stopt bij de haven.
Kathedraal Nicolas de Pelgrim
Vers gevangen vis!
Het kasteel
Het zwembad